GÜL VERENİN ELİNDE GÜL KOKUSU KALIR
Hayatını Güzelliklere ve İyiliklere Ada…
“Gül verenin elinde gül kokusu kalır.”
Ne kadar sade, ne kadar derin ve ne kadar anlamlı bir söz… İnsan, başkasına uzattığı iyilikten aslında kendisi de nasiplenir. Bir gönle bıraktığı güzellik, kendi yüreğinde de bir iz olarak kalır. Çünkü iyilik, yalnızca karşı tarafa verilen bir armağan değil, insanın kendi ruhunu da güzelleştiren bir değerdir.
Hayat, çoğu zaman biriktirdiklerimiz üzerinden anlamlandırılıyor. Daha fazlasına sahip olmak, daha yüksek makamlara ulaşmak, daha çok tanınmak ve daha fazla kazanmak… Oysa insanın gerçek zenginliği, kaç kişinin hayatına dokunduğunda, kaç gönülde güzel bir hatıra bıraktığında ve kaç insanın yüzünde tebessüme vesile olduğunda gizlidir.
Bir düşünelim… Bir çocuğun başını okşamak, umudunu kaybetmiş bir insana güzel bir söz söylemek, yalnızlığını paylaşan bir yaşlının kapısını çalmak, ihtiyaç sahibine el uzatmak, bir insanın başarısını içtenlikle takdir etmek… Bunların hangisi büyük bir servet gerektirir? Belki de iyiliğin en güzel tarafı, çoğu zaman hiçbir maddi imkâna ihtiyaç duymadan yapılabilmesidir.
Ne yazık ki günümüz dünyasında insanlar arasındaki mesafeler giderek artarken gönüller arasındaki mesafeler de büyüyor. Herkesin bir yerlere yetişmeye çalıştığı, daha fazlasını elde etmek için mücadele ettiği bir zamanda bazen durup etrafımıza bakmayı unutuyoruz. Oysa yanı başımızda görülmeyi bekleyen bir insan, duyulmayı bekleyen bir ses, anlaşılmayı bekleyen bir gönül var.
İyilik, büyük işler yapmakla sınırlı değildir. Bazen bir selam, bazen içten bir teşekkür, bazen sabırla dinlemek, bazen de kimsenin görmediği bir yerde yapılan küçük bir fedakârlıktır. İyilik, gösterişten uzaklaştıkça güzelleşir; karşılık beklemedikçe anlam kazanır.
Üstelik iyilik bulaşıcıdır. Bir insanın yaptığı güzel bir davranış, başka bir insana ilham verir. Bir gönülde başlayan güzellik, zamanla başka gönüllere ulaşır. Tıpkı toprağa bırakılan bir tohumun filizlenip büyümesi gibi… Bugün ektiğimiz bir iyilik tohumu, yarın hiç tanımadığımız insanların hayatında çiçek açabilir.
Belki de bu nedenle insan, hayatını yalnızca kendisi için yaşamamalıdır. Bir çocuğun geleceğine umut olmak, bir gencin yolunu aydınlatmak, bir ailenin yükünü hafifletmek, toplumun huzuruna ve dayanışmasına katkı sunmak… Bunların her biri insan ömrünü anlamlı kılan değerlerdir.
Unutmayalım ki dünya, güzellikleri çoğaltan insanların omuzlarında yükselir. İyilik yapanın eli eksilmez, gönlü fakirleşmez. Aksine insan, paylaştıkça zenginleşir; verdikçe çoğalır; başkasının hayatına ışık tuttukça kendi yolunu da aydınlatır.
Öyleyse kendimize şu soruyu soralım: Bugün kimin hayatına güzellik kattık? Kimin yüzünü güldürdük? Hangi gönle dokunduk? Ardımızda nasıl bir iz bıraktık?
Çünkü bir gün herkes sahip olduklarını geride bırakacak. Makamlar, unvanlar, servetler ve dünya telaşları geride kalacak. Fakat bir insanın gönlünde bıraktığımız güzel hatıra, yaptığımız bir iyilik ve yetişmesine katkı sunduğumuz bir insan yaşamaya devam edecek.
Hayat kısa, iyilik ise ömürlüdür.
Gelin, ömrümüzü güzelliklere adayalım. Kırmak yerine onaralım, uzaklaşmak yerine yakınlaşalım, şikâyet etmek yerine çözümün bir parçası olalım. Bir insanın hayatında güzel bir iz bırakabiliyorsak bunu ertelemeyelim.
Zira gül verenin elinde gül kokusu kalır. İyilik ekenin yüreğinde sevgi, güzellik üretenin hayatında umut, gönüllere dokunanın ardında ise unutulmaz hatıralar kalır.
Dünyayı değiştirmek için büyük imkânlara sahip olmamız gerekmiyor. Bazen bir gülümseme, bir güzel söz ve samimiyetle uzatılan bir el yeter. Yeter ki insan, hayatını güzelliklere ve iyiliklere adasın…
04.11.2026
Saygılarımla…
Dr. Bayram ERDEN