Bir Evlat Ağladı, Bir Şehir Yanında Durdu
(Anne sevgisi, evlat hasreti ve Bolu’nun vefa tablosu)
…
Bir cümle var. Beni çok etkileyen… Sizleri de etkileyeceğine eminim.
“Âlimin ölümü, âlemin ölümü gibidir.”
Peygamber Efendimiz (sallallahü aleyhi ve sellem), “Bir âlimin ölümü, âlemin ölümü gibidir” buyurmuştur.
Yani bir âlim vefat ederse, bütün insanlar ölmüş gibidir.
Buna ek olarak, âcizane ben de şunları söylemek isterim:
Bir annenin ölmesi, insanın iç dünyasındaki âlemin ölümüne eş değerdir.
Bu cümle, annesini kaybedenlerin hissettiği, yaşadığı, anlatılamayan, anlaşılamayan duygu fırtınalarının sessiz çığlıklarıdır.
ANNENİN YOKLUĞU, İÇ DÜNYANIN SESSİZ ÇIĞLIĞI
30 Ağustos 2020 tarihinde, korona döneminde, refakatçi olarak aynı odada 16 gün kaldığım annem Hatice Bayramoğlu’nu, BAİBÜ Hastanesi’nde kaybettim.
O günden beri ateşim, özlemim, hasretim hiç sönmedi. Yanmaya, yakmaya da devam ediyor.
O’na, Dilimde dualar, kalbimde sonsuz bir sevgi ile her günüme annemle başlarım.
Bu duygular, bu satırları okuyan, annelerini ebedi sonsuzluğa uğurlayan herkesin de tercümanıdır kuşkusuz.
Abraham Lincoln şöyle der:
“Bana okuduğum kitapların en güzelinin hangisi olduğunu sorarsanız, söyleyeceğim ilk şey şudur: Annemdir.”
“Ölüm, insan başına gelen en büyük felakettir” derler. Ama anne kaybı, insanın göğüs kafesinde ömür boyu taşımak zorunda kaldığı sessiz bir sızıdır.
Anne öldükten sonra insan, hangi yaşta olursa olsun birdenbire yetim kalır ve dünyadaki çocukluk sığınağını sonsuza dek kaybeder.
Gidenlerin en güzeli, geri gelmeyenin en acısıdır anne yokluğu.
Toprağın sımsıkı sardığı o eller, bir ömür boyu insanın başını okşayan tek sığınaktı.
…
Anne, insanın dünyaya açılan ilk kapısı, ilk öğretmeni, ilk duası ve ömür boyu sığındığı en güvenli limanıdır. Yaşı kaç olursa olsun insan, annesinin yanında biraz çocuk, annesinin yokluğunda ise biraz eksiktir.
BOLU VALİMİZİN ANNE ACISI
Bolu Valimiz Sayın Abdulaziz Aydın Bey şunları söylüyordu: BAİBÜ Hastanesinde yatan biricik annesini kaybetmişti
5 Kasım günü X (twitter) platformundan bir mesaj düştü dünyamıza.
“İnnalillahi ve inna ileyhi raciun.
Canım Annemiz bu dünya sürgününü tamamlayarak dar-ı bekaya göç eyledi. Ömrünün sonuna kadar bir Allah dostu olarak inandığı gibi yaşadı, evlatlarının müşfik annesi, öğretmeni, dert ortağı ve yol göstereni oldu. Biz razı idik, Cenab-ı Allah razı olsun.
Cenazesi 6 Kasım Cuma günü Adana Çukurova ilçesi Ramazanoğlu Camii’nde Cuma namazı akabinde kılınacak cenaze namazı sonrası Kabasakal Mezarlığı’nda Rahmet-i Rahman’a uğurlanacaktır.
Taziyeler Adana Nezihe Yalvaç Uygulama Oteli’nde kabul edilecektir.
Mekânı cennet, menzili mübarek olsun.”
…
Bir annenin ölümü, alemin ölümüydü.
…
Basın yoluyla takip ettik haberleri. Sayın Valimizden haberdar olduk.
Sayın Valimizi,Adana’da, son görevler yapıırken, Boluluların önde gelen isimleri yalnız bırakmadılar. Oradaki sevenleriyle birlikte kalabalık bir cemaatle Hatice Aydın anneyi, sonsuzluğa uğurladılar.
Sağolsunlar..
BOLU’DA VEFA VE TAZİYE BULUŞMASI
Sayın Vali Abdulaziz Aydın, X’ten (Twitter’dan) bir mesaj daha yayımladı.
10 Kasım 2026 tarihli mesajında şöyle diyordu:
“Merhume Annem Hatice AYDIN’ın vefatı dolayısıyla şehrimizdeki taziyeleri kabul etmek üzere 11 Kasım 2026 Çarşamba günü 10.00-18.00 saatleri arasında Bolu Solmaz-Ahmet Baysal Öğretmenevi’nde olacağız.
Bu acılı günlerimizde hüznümüzü ve dualarını paylaşacak tüm dostlarımıza şimdiden teşekkür ederim.”
…
Bu davete tüm samimiyetimizle, 11 Kasım günü, saat 11 civarında katılmak nasip oldu.
Vardığımızda Kur’an tilaveti vardı. Sessizce dinledik. Rahmani bir hava vardı.
Bolu Müftüsü Selçuk Kılıçbay’ın duygusal, gönüllere hitap eden duası sonrasında, oradakilerle birlikte Valimiz Sayın Abdulaziz Aydın Bey’e taziyelerimizi sunduk. Vali bey, hüzünlüydü.
Sayın Valimizin annesiyle ilgili içten, rahmani, duygulu sohbetini de dinlemek nasip oldu. BAİBÜ’ hastanesindeki günlerinden de bahsetti.
O, konuşurken, bedenen orada olsa da, ruhen annesi ile birlikte olduğu hissediliyordu. Bizlerde hüzün katarlarının arasında, özlem yolculuğuna çoktan çıkmıştık.
O gün Bolulular, iline sahip çıkan Valisini, yalnız bırakmadılar.
Gün boyu “ünlü-ünsüz” herkes, edebi, nezih, vakarlı ve duygusal ziyaretlerini gerçekleştirdi. En güzeli de, ihlaslı edilen dualardı. Gözlerin içine bakılarak müsaffaha edilirken, Allahüteala’nın razı olduğu içten bakılan samimi nazarlardı.
Şu vardı ki: o gün orada,
Her şey rahmani idi.
Gösteriş namına hiçbir hareket olmadı.
İnsanların gönülden geldiği, sessizce dua ettiği, acıyı paylaşmak için bir araya geldiği o ortamda, makamların ötesinde insan olmanın güzelliği vardı.
Bir annenin ardından edilen dualar, bir şehrin ortak vicdanını aynı noktada buluşturmuştu.
YILDIRIM BAYEZİD CAMİİ’NDE MEVLİD-İ ŞERİF
Bolu Valisi Sayın Abdulaziz Aydın Bey, 11 Kasım 2026 günü X (Twitter) üzerinden yayımladığı mesajda şunları ifade etti:
“Merhume Annem Hatice AYDIN’ın aziz ruhuna ithafen, 12 Kasım 2026 Perşembe günü saat 14.30’da Bolu Yıldırım Bayezid Camii’nde Mevlid-i Şerif programı düzenlenecektir.
Bu vesileyle, muhterem annemin aziz ruhuna hediye eyleyeceğimiz dualarımıza eşlik etmek üzere düzenleyeceğimiz Mevlid-i Şerif programında siz kıymetli hemşehrilerimi, hanımefendileri ve beyefendileri aramızda görmekten büyük memnuniyet duyacağız.
Dualarıyla ve iyi dilekleriyle yanımızda olan herkese bir kez daha teşekkür ediyorum.”
…
Bu davete de tüm kalbimizle icabet ettik.
Sayın Valimiz, vaktinden önce gelerek Yıldırım Bayezid Camii’nde yerini aldı. Hüzünlüydü. Omuzlarındaki, beynindeki özlem yüklerini hissedebiliyorduk.
…
Kıymetli annesi Hatice Aydın için duygusal bir Mevlid-i Şerif programı icra edildi. Mevlidhanlar rahmani duyguları terennüm ediyorlardı.
Cami kısa zamanda doldu.
Ünlü-ünsüz insanlar, komşular, Bolulular bütün saf duygularıyla bu mevlide iştirak ettiler.
Bu insanların hepsi de bir anneden dünyaya gelen insan evlatlarıydı.
Ana gibi yar, Bağdat gibi diyar olmaz diyen duygulardı bunlar.
Bolu’lular, valilerine en duygusal anda bu şekilde sahip çıktı.
O gün camide yalnızca bir annenin ruhuna dualar yükselmiyordu. Aynı zamanda vefa, kardeşlik, merhamet ve insanlık adına güzel bir tablo yaşanıyordu. Herkesin kalbinde ayrı bir anne hatırası, dilinde aynı dua vardı.
BU YAZININ SEBEBİ: VEFA
Bu yazıyı kaleme almamızın yegâne nedeni, Bolu’ya sahip çıkanlara Boluluların da bütün kalpleriyle sahip çıktıklarının yazılmasıydı. Sayın Valiye, ihlasla ulaşanların ettikleri rahmani duaları yazmak gerek.
Hatice Aydın…
Hepimizin annesi.
Mekânı cennet olsun.
İsimleri bilinen-bilinmeyen bütün Hatice annelerimize de aynı şekilde dualar ederiz.
Hatice Aydın annemiz sessizce, ama kıymetli, rahmani dualarla uğurlandı.
Sayın Valimiz Abdulaziz Aydın Bey’e, bütün Bolulular adına bu sütunlardan bir kez daha taziyelerimizi sunar; Hatice Aydın ve sonsuzluğa uğurladığımız bütün annelerimiz için dualar ederiz.
Çünkü vefa, yalnızca iyi günlerde hatırlamak değildir. Vefa, insanın en kırılgan anında yanında durabilmektir. Bir acıyı paylaşmak, bazen söylenecek binlerce sözden daha değerlidir. Bolu’da yaşanan bu güzel dayanışma, işte böyle bir vefanın ifadesidir.
Allahüteala, bütün annelerimize rahmet eylesin.
Hayatta olan annelerimize sağlık, huzur ve hayırlı ömürler versin.
Vefat eden annelerimizin mekânlarını cennet, makamlarını âli eylesin.
Âmin.
Fuat Bayramoğlu
13 Kasım 2026- Cuma