Bolu İl Millî Eğitim Müdürlüğü tarafından, hayatını eğitime adamış öğretmenlerin mesleki tecrübelerini ve hatıralarını gelecek nesillere aktarmak amacıyla hazırlanan “Maarife Adanmış Hayatlar” video serisinin ikinci bölümü yayımlandı. Serinin bu bölümüne, Bolu Sakarya İlkokulunda görev yaparken 45 yıl 8 ay 14 günlük hizmet süresinin ardından yaş haddinden emekliye ayrılan sınıf öğretmeni Abdullah Aytar konuk oldu. Aytar, 1979 yılında başladığı öğretmenlik hayatında karşılaştığı güçlükleri, öğrencileriyle yaşadığı unutulmaz anıları ve mesleğine duyduğu sevgiyi anlattı.
ÖĞRENCİLERİNİN ALKIŞLARIYLA EMEKLİLİĞE UĞURLANMIŞTI
Bolu Sakarya İlkokulunda görev yapan Abdullah Aytar'ın emekliliği, Aralık 2025'te öğrencileri ve meslektaşlarının hazırladığı sürpriz veda töreniyle gündeme gelmişti. Son dersinin ardından okul koridorunda oluşturulan alkış koridorundan geçen Aytar, öğrencilerinin “Abdullah Öğretmen” sloganları eşliğinde emekliliğe uğurlanmıştı. “Hatıran Yeter” şarkısının çalındığı törende öğrencileri ve meslektaşlarıyla vedalaşan Aytar, bu kez İl Millî Eğitim Müdürlüğünün hazırladığı video serisinde uzun yıllara dayanan meslek hayatının hatıralarını paylaştı.
“İSTİFA ET GİDELİM DEDİ, BEN ÖĞRETMEN OLARAK KALACAĞIM DEDİM”
Öğretmenlik mesleğine 1979 yılında Ordu'nun Ulubey ilçesine bağlı Çubuklu köyünde başladığını belirten Abdullah Aytar, ilk görev yerindeki zorlu yaşam koşullarına rağmen mesleğini sürdürmekte kararlı olduğunu ifade etti. Ankara Eğitim Enstitüsünden mezun olduktan sonra göreve başladığı köye ağabeyiyle birlikte gittiğini anlatan Aytar, “1979 yılında Ankara Eğitim Enstitüsü'nden mezun olduktan sonra, aynı yıl böyle bir kasım ayında, 16'sında hatta, Ordu ili Ulubey ilçesi Çubuklu köyünde göreve başladım. Üç öğretmen arkadaştık köyde. Hatta oraya abim getirmişti beni, rahmetli oldu, mekânı cennet olsun. Orada bir köylü bizi misafir aldı. O odada akşam yatacağız, abim dedi ki ‘İstifa et gidelim, şartlar çok kötü.’ Ben dedim ‘Hayır, ben öğretmen olarak kalacağım, çalışmak istiyorum burada.’ Başlayış o başlayış. Aradan 45 yıl 8 ay 14 gün geçtikten sonra yaş haddiyle de emekli oldum. Çünkü işimi seviyordum, çocukları seviyorum. Onlara bir şeyler öğretmeyi, hayatlarına dokunmayı seviyorum. Karşılaştığım zaman dönütünü de alıyorum. ‘Öğretmenim’ deyip gelip elimden öpüyor, bu da manevi yönden bizi onurlandırıyor, duygulandırıyor” dedi.
“ÖĞRETMEN, ÇOCUĞUN HAYATIYLA İLGİLİ HER ŞEYİ BİLMELİ”
Öğretmenliğin yalnızca sınıfta ders anlatmakla sınırlı olmadığını vurgulayan Aytar, eğitimcilerin öğrencilerin gelişiminde çok yönlü sorumluluklar üstlendiğini belirtti. Öğretmenlerin yetiştirdikleri öğrencilerin hayatlarına etkisinin uzun yıllar sonra görülebildiğini ifade eden Aytar, “Öğretmen evet, okul dışında da öğretmen, ders dışında da öğretmen. Öğretmen iyi bir doktor olacak, iyi bir hâkim olacak, iyi bir polis olacak, iyi bir maliyeci olacak. Yani çocuğun hayatıyla ilgili, insan hayatıyla ilgili daha doğrusu her şeyi bilecek. Çünkü malzeme insan, malzeme çocuk. Malzeme bugün küçük ama yarın büyüyecek. Ve dönütü çok geç olan bir şey, geri dönüşü en az 25 yıl. Baktığında ‘Ben bunu iyi yapmışım ya da kötü yapmışım’ diye değerlendirme şansın o zaman oluyor. O zaman baştan işi sıkı tutmak lazım. Anlayarak, düşünerek öğrencilerimizi yetiştirmemiz gerekiyor. Vatanın daha yüksek seviyelere çıkması, refah düzeyinin yükselmesi için öğretmen bence burada anahtar” diye konuştu.
“ÖĞRETMENİM, CUMHURBAŞKANI OLAMADIM AMA DOKTOR OLDUM”
Meslek hayatında unutamadığı öğrencilerinden birinin hikâyesini paylaşan Aytar, konuşma güçlüğü yaşayan bir öğrencisinin özgüven kazanması için gösterdiği çabayı anlattı. Öğrencisinin ailesinin, kızlarının konuşmasındaki tutukluk nedeniyle sınıf arkadaşları tarafından alay konusu olmasından endişe duyduğunu belirten Aytar, “Bir anne baba kapının önünde bekliyor, benimle konuşma fırsatı arıyor gibi bekliyor. ‘Buyurun’ dedim. ‘Bizim kızın konuşması biraz tutuk, acaba sınıfta gülerler mi?’ dediler. ‘Kesinlikle öyle bir şey olmaz, gülünmez, rahat olun’ dedim. ‘İyi, tamam’ dediler, gittiler. Sonra tabii biz okuma yazma etkinliklerine başladık. Bildiğiniz gibi yıl sonu etkinlikleri olacak bir iki ay sonra. Bu öğrencime dedim ki ‘Kızım, sunucu sensin.’ Nasıl sevindi! Ondan sonra çalışmalar yapıyoruz. Bunlar doktora gidiyor veli kontrolüne. Doktor diyor ki ‘Siz ne yaptınız bu çocuğa? Gelişme çok hızlı.’ ‘Bir şey yapmadık, böyle böyle oldu’ diyorlar ve konuşması düzeldi, öyle bir sıkıntı kalmadı” ifadelerini kullandı.
Öğrencisinin yıllar sonra kendisine ulaşarak doktor olduğunu söylediğini aktaran Aytar, yaşadığı mutluluğu dile getirerek, “Bir ara ben buna ‘Sen cumhurbaşkanı bile olabilirsin, olursun’ demişim. Yıllar sonra bana ulaştı. ‘Öğretmenim, ben cumhurbaşkanı olamadım ama doktor oldum’ dedi. Çok sevindim ve konuşması da düzeldi, buna daha çok sevindim” dedi.
“ÖĞRENCİLERİME ANNENİZ BABANIZ NE İŞ YAPIYOR DİYE SORMADIM”
Öğrencilerinin yalnızca akademik başarılarına değil, kişilik gelişimlerine de önem verdiğini belirten Aytar, meslek hayatı boyunca dürüstlük, adalet, üretkenlik, vatan sevgisi ve çevre bilinci gibi değerleri kazandırmaya çalıştığını söyledi. Eğitim anlayışında öğrencilerin topluma faydalı bireyler olarak yetişmesini esas aldığını ifade eden Aytar, “Akademik olarak iyi bir meslek edinmesi, mesleğinin yanında adaletli olması, dürüst olması, temiz olması, vatanı için çalışması ve sevmesi, üretken olması, tüketimden çok üretici olması... Hatta çok dikkat ettiğim bir şey de yerli malı kullanmaya özendirmem, onu vermeye çalışmışımdır. Bunun yanında doğayı koruma, kurallara uyma gibi davranışları vermeye çalıştık” dedi.
Öğrencilerinin ailevi durumlarına yaklaşırken hassas davrandığını anlatan Aytar, 45 yılı aşkın öğretmenlik hayatı boyunca hiçbir öğrencisine anne ve babasının mesleğini sormadığını belirtti. Bu yaklaşımının nedenini açıklayan Aytar, “Öğrencilerimin hiçbirine bu 45 yıllık hizmetimde ‘Sizin anneniz, babanız ne iş yapıyor?’ diye sormadım. Sormayacağım da zaten, hâlâ da sormam. Belki cevabı yok olursa, ‘Benim annem yok, babam yok’ derse bu beni çok üzer. O yüzden ona dikkat etmişimdir. Daha sonra öğrendikten sonra, eğer yoksa bir baba şefkatiyle, bir anne şefkatiyle ona özel ilgi göstermişimdir. Ki öyle de oldu. Şimdi iyi yerlerde görüyorum, haberleşiyoruz, bu da beni mutlu ediyor” ifadelerini kullandı.
“İLK GÖREV YERİMDE ELEKTRİK, YOL VE DOĞRU DÜZGÜN SU YOKTU”
İlk görev yaptığı köyde elektrik, yol ve su gibi temel imkânların yetersiz olduğunu anlatan Aytar, karşılaştıkları sorunları öğrenciler ve velilerle birlikte çözmeye çalıştıklarını söyledi. Öğretmenliğin zorluklar karşısında çözüm üretmeyi gerektirdiğini belirten Aytar, “İlk göreve başladığım köyde elektrik yoktu, yol yoktu, gerçekten doğru düzgün su yoktu. Öğrencilerle beraber çözüyorsun. ‘Hadi çocuklar, şunu şöyle yapalım’ diyorsun, beraberce yapıyorsunuz. Yani öğretmen için zorluk diye bir şey yok, öğretmen tüm zorlukları aşar. Aşmaya çalışır. Kiminle? Öğrencileriyle, velileriyle. Ki o zaman daha bir zevkli oluyor. ‘Evet, bunu biz yaptık’ diyorsun. Çok yardımcım vardı çünkü çok çocuk var, sınıfım var. Yardımcın çok, yani veliler var” diye konuştu.
Eğitimde öğretmen, öğrenci ve veli arasındaki iş birliğinin önemine dikkat çeken Aytar, başarılı bir eğitim sürecinin ancak bu üç unsurun uyumuyla mümkün olabileceğini ifade ederek, “Bu sacayağını iyi kullanmak lazım. Öğretmen tek başına bence yarım. Bunun diğer yarısı da ailedir, öğrencidir. O yüzden o iki yarım uyumlu olursa ortaya güzel şeyler çıkıyor” dedi.
“DİJİTAL ORTAMI ATEŞE BENZETİYORUM”
Eğitimde kullanılan yöntemlere ve teknolojinin öğrenciler üzerindeki etkilerine de değinen Aytar, yaparak ve yaşayarak öğrenmenin daha kalıcı olduğunu belirtti. Dijital teknolojilerin bilinçli ve kontrollü kullanılması gerektiğini ifade eden Aytar, “Yöntem olarak yaparak, yaşayarak öğrenmek daha kalıcı oluyor. Bunu tüm öğretmen arkadaşlarımız bilir zaten. Şimdi dijital ortam var. Dijital ortamı ateşe benzetiyorum. Ateş kontrolündeyse güzeldir, tat verir. Kontrolden çıkarsa yakar, doğru mu? Dijital ortam da öyle. Eğer kontrollüyse tat verir, başarı verir, verim alırsın. Kontrolden çıkarsa da yanarsın” ifadelerini kullandı.
“ÖĞRETMEN OLMAYI İLKOKUL ÖĞRETMENİMDEN DOLAYI İSTEDİM”
Öğretmenlik mesleğini seçmesinde kendi ilkokul öğretmeninin etkili olduğunu anlatan Aytar, çocukluk yıllarında aldığı eğitimin meslek tercihine yön verdiğini söyledi. Yeni nesil öğretmenlere güvendiğini ve onların mesleği daha ileriye taşıyacaklarına inandığını belirten Aytar, “Öğretmen olmayı özellikle ilkokul öğretmenimden dolayı istemiştim. Çünkü onun elinde şekillendik. O yüzden ‘Ben de öğretmen olacağım’ diyordum ki oldum, bundan da mutluyum. Yeni öğretmen olacak arkadaşların zaten öğretmenliği sevdikleri için, çocukları sevdikleri için bunu seçmiş olduklarını düşünüyorum. O yüzden onlara güveniyorum, bizden daha iyi yapacaklarına inanıyorum. Onlara da mesleki hayatlarında başarılar diliyorum” diye konuştu.
“TEKRAR DÜNYAYA GELSEM YİNE ÖĞRETMEN OLURUM”
Meslek hayatı boyunca yetiştirdiği öğrencilerin ülkenin geleceğine katkı sağlamasından mutluluk duyduğunu ifade eden Abdullah Aytar, öğretmenlik mesleğine duyduğu sevginin emekliliğinin ardından da devam ettiğini belirtti. Yıllar boyunca verdiği emeğin karşılığını öğrencilerinin başarılarında gördüğünü anlatan Aytar, “Ben de ülkem için bir şeyler yapabildim, temeline bir taş, tuğla, demir koyabildim diye düşünüyorum. Çünkü birçok öğrenci yetiştirdik, bunlar ülkenin temeli bence. Bu beni mutlu ediyor. O yüzden iyi ki de öğretmen olmuşum diyorum. Bunu çok samimiyetimle söylüyorum. Tekrar dünyaya gelsem yine öğretmen olurum” dedi.
